Poëziealbumversje / gedicht: ‘Eén, twee, drie’

Uit 't diepste dal gekropen
langzaam aan een stapje meer
in een tijd dat je gaat hopen
naar een leven zonder zeer

Tranen die dan zullen drogen
op je moedeloos gelaat
zodat in je droeve ogen
langzaam weer een lach ontstaat

Eind'lijk kun je weer genieten
van wat leeft al om je heen
in een ander te verdiepen
ben je niet meer zo alleen

't Lijkt of ben je weer geboren
op de aarde terug gezet
waar je zolang zal behoren
tijdens leed en tijdens pret

Weet dat je terug kan vallen
in die meters diepe put
en de weg weer doet versmallen
die je ging... al zo beschut

Wederom opnieuw te starten
met een traan en goede moed
laten zien de wens in 't harte
maakt dat leven hopen doet

— Carla Gonggrijp

Ietje, wietje, watje
er zat een aardig katje
te spinnen in de zon
en weet je wat het spon?
Ietje, wietje, watje
....(naam).... is een schatje!

Ik liep eens langs een weggetje
en zag drie bloempjes staan
Het eerste was een boterbloem
die stond me niet zo aan
Het tweede was een paardebloem
ook die beviel mij niet
Het derde moest het wezen
't was een Vergeet Mij Niet

't Zit 'em niet in mooie kleren
en niet in een fraai gedicht
't Zit 'em, weet je, in het leven
in een opgewekt gezicht