Poëziealbumversje / gedicht: ‘Als ik je iets kon geven’

Uit 't diepste dal gekropen
langzaam aan een stapje meer
in een tijd dat je gaat hopen
naar een leven zonder zeer

Tranen die dan zullen drogen
op je moedeloos gelaat
zodat in je droeve ogen
langzaam weer een lach ontstaat

Eind'lijk kun je weer genieten
van wat leeft al om je heen
in een ander te verdiepen
ben je niet meer zo alleen

't Lijkt of ben je weer geboren
op de aarde terug gezet
waar je zolang zal behoren
tijdens leed en tijdens pret

Weet dat je terug kan vallen
in die meters diepe put
en de weg weer doet versmallen
die je ging... al zo beschut

Wederom opnieuw te starten
met een traan en goede moed
laten zien de wens in 't harte
maakt dat leven hopen doet

— Carla Gonggrijp

Heb je een boze bui?
Geef hem dan maar ontslag
Heb je een zuur gezicht?
Zeg het dan maar gedag
Heb je alleen maar pech?
Wuif het dan weg met een lach
Dan maak je van elke nieuwe dag
Een fijne dag!

Gaat 't buiten soms stormen
zo hard als het wil
Maar 't zonnetje binnen
schijnt vriendelijk en stil
Voor ouden en jongen
voor groot en voor klein
Voor ieder kan 't binnen
een zonnetje zijn

Wie steelt is een dief
hij moet zitten op een latje
met 100.000 spijkers in zijn gatje
tot hij roept: "genade Heer"
o, wat doet mijn gatje zeer