Poëziealbumversje / gedicht: ‘Ietje, wietje, watje’

Uit 't diepste dal gekropen
langzaam aan een stapje meer
in een tijd dat je gaat hopen
naar een leven zonder zeer

Tranen die dan zullen drogen
op je moedeloos gelaat
zodat in je droeve ogen
langzaam weer een lach ontstaat

Eind'lijk kun je weer genieten
van wat leeft al om je heen
in een ander te verdiepen
ben je niet meer zo alleen

't Lijkt of ben je weer geboren
op de aarde terug gezet
waar je zolang zal behoren
tijdens leed en tijdens pret

Weet dat je terug kan vallen
in die meters diepe put
en de weg weer doet versmallen
die je ging... al zo beschut

Wederom opnieuw te starten
met een traan en goede moed
laten zien de wens in 't harte
maakt dat leven hopen doet

— Carla Gonggrijp

Wees tevree met kleine dingen
Met een bloemetje dat bloeit
Met de vogeltjes die zingen
Met een vlindertje dat stoeit
Met de heldere regendruppels
Met de blijde zonneschijn
Wees tevree met kleine dingen
En je zult gelukkig zijn

Vier kikkertjes kwaakten een liedje
een liedje vrolijk en blij
Zeg, wil je de woorden graag weten?
die waren: "Herinner je mij"

...(naam).... lief, zie hier mijn gedichtje
opgemaakt bij 't lampelichtje
Wees opgeruimd en flink gezond
en doe je huiswerk altijd prompt
Dan wacht je op een zekere tijd
een toekomst die je hart verblijdt