Christelijk gedicht: ‘Gedragen’

Een guitige lach
een zonnige dag
een kleine kapoen
die haar eerste communie
mag doen

Hoeveel tranen moet ik nog huilen,
voor een wereld vol van pijn?
Hoeveel gebeden nog te bidden,
voor hen die verloren zijn?

Hoeveel zorgen moet ik mij nog maken,
om geliefden diep in nood?
Huilend, biddend pleit ik,
redt hen Jezus van de dood!

Geef Mij je zorgen en je noden,
geef ze aan Mij, Ik zorg voor hen.
Laat het maar los, geef het uit handen,
weet dat Ik ieder van hen ken!

Ik zal trekken met Mijn Liefde,
met koorden vol van tederheid.
Ik zal zorgen, Ik zal leiden,
zodat jij je weer verblijd!
Jezus!

— Els Hengstman-van Olst

Nooit denk ik zonder zuchten
aan die langste dag
hoe in de kleine, zo benauwde kamer
wij afscheid van mijn moeder namen
de aardse tent al afgebroken was

nu zoveel jaren later
mijn schoonmoeder zucht,
benauwd in de te grote kamer,
de langste dag weer nadert
richt ik mijn ogen naar de lucht

zie voor me wat er overblijft,
de dorre plekken in het groene gras
onder de afgebroken tenten
die in drie dagen zich naar boven wenden,
de tijd dat Jezus in de groeve lag

Voorbode van de Grote Zomer.

— Coby Poelman - Duisterwinkel

In je spreken over God
ligt de vergissing al opgesloten

bij het mysterie van de Ene
past ook het kwetsbare zwijgen

de stille witregel
die open ruimte
niet overwoekerd door het onkruid
van zelfverzekerde begrippen
maar de leegte waar je God
God kan laten zijn

— Pastor