Heer

Ze trokken haar, nee sleurden haar
tot vlak voor Jezus voeten,
ze zouden haar volgens de wet,
daar flink voor laten boeten.

Het was een schande, zeiden ze,
een schaamteloze daad,
haar overspel, dat moest gestraft,
ja, weg met deze smaad!

De Meester zat en keek haar aan
en wist, ze moest gestenigd.
De mensen drongen, schreeuwden luid, genadeloos verenigd!

Hij moest het zeggen, Hij alleen
en angst sprak uit haar ogen.
Zijn handen schreven in het stof,
Zijn hoofd diep neer gebogen.

"Wie zonder zonden is" sprak Hij,
"die gooit de eerste steen".
Ze dropen allen schaamvol af
en niemand gooide, zelfs niet een!

De Meester zag haar ogen,
vol ingehouden vrees:
"Vrouw, heeft niemand jou veroordeeld"?
"Nee, Heer niemand" sprak ze hees.

"Dan veroordeel Ik jou ook niet"
vol liefde keek Hij neer.
"Ga heen en leef in vrede
en zondig nu niet meer"!

— Els Hengstman-van Olst

hoe nietig de wereld is
als korrelig zand ineengeschoven
in Gods gekromde hand

Een plaats voor nieuw leven
toen Hij de Wereld schiep
gaf ieder zijn recht
die over deze aarde liep

Golvende zeeën
'n zon sterren en de maan
werd mens en dier geschonken
voor een vruchtbaar bestaan

Nu de mensheid
zijn gunsten heeft geschonden
de aarde niet meer als een schenking ziet

Lijkt het of Hij het verdrag heeft ontbonden
nu Zijn Wereld langzaam ten onder glijdt

— Droomster

Ze schreven elkaar
in psalmen en gebeden

innerlijk bracht het hun
hemelse Vrede

— Coby Poelman - Duisterwinkel

Verlaat mij niet Heer,
door deze ondoorgrondelijke
paden.
Hoogtepunten met
blijdschap en liefde.
Zorgen, pijn en verdriet
dat menigmaal
mijn hart doorkliefde.
Vraag U steun in al mijn dagen,
dit te weten geeft kracht
en sterkt het dragen.

— Droomster