Gedichten bij het overlijden van een kind – pagina 5

God die uw ouders biddend zag
Als 't zieke kind te sterven lag
God peilt de diepte van de smart
Die nijpend prangt uw ouderhart
Waarom hij dit bevallig kind
Door zus en broertjes zo bemind
En thans door d'ouders zo betreurd
Zo vroeg van d'aarde heeft losgescheurd

— Servaes Cox

Kindje van drie
hoe had je er nu uitgezien?
Kindje van drie
had je al kunnen fietsen misschien?
Kindje van drie
zou je blonde haartjes hebben gekregen?
Kindje van drie
hoeveel had je nu moeten wegen?
Kindje van drie
we houden zoveel van jou
Het doet dan ook verschrikkelijk veel pijn
dat jij nooit een kindje van drie zult zijn

In de tunnel van verdriet
waar je licht noch toekomst ziet
waar 't gemis je lichaam raakt
waar je hete tranen laat
tot in de ziel de leegte voelt
daar is het leven onderkoeld
afscheid nemen doet zo'n pijn
en 't zal altijd bij me zijn
blijven tot m'n laatste snik
een kind verliezen blijft, weet ik

Als een vlinder zo vrij
Als de sterren zo hoog
Als een bloem zo mooi
Ons kind dat ben jij

— Femke Russchenberg

Er had een nieuw leven moeten zijn
maar alles wat ik heb is pijn
een leeg gevoel, een onacceptabel verdriet
ik weet het ook niet
ik moet verder leven
maar wat is dat moeilijk
Sanne, mijn meisje
het mocht niet zo zijn
je bent in mijn hoofd en mijn hart
maar ik wil weer leven
weer om iets kunnen geven
ik moet afscheid nemen
deze periode afsluiten
maar denk niet dat ik je vergeet
je bent er altijd
waar ik ga of sta
je zult er zijn

Een nieuwe dag is aangebroken
Voorzichtig openen we onze ogen
Waarom moest ons dit overkomen?
Weg....... Kindje van onze dromen
Maar weet dat we je nooit vergeten
Je krijgt in ons hart
een plaatsje heel apart

— Monique Berg

Jij mijn kind....
Jij mijn kind
door mij bemind
werd weggebracht
nog voor je het daglicht zag
Jij mijn kind
toen nog zo dichtbij
nu zover weg
maar wie weet waar?
Jij mijn kind
dat nooit zal weten
wat jij voor mij ooit hebt betekend
wat ze je hebben aangedaan
Jij mijn kind
dat ik heb gedragen
zal ik nimmer wederzien
zal ik nimmer kunnen beminnen

— ingezonden door Olivia

'k Hield vast omsloten in mijn hand
een schone edelsteen
zo zuiver en zo schitterend
vond ik er nimmer een

Het was mijn eigendom, mijn schat
geschenk van God de Heer
geen ander die 't bewaken zou
zo liefdevol en teer

Doch zie daar vroeg op zek're dag
de meester mijn juweel...
ik smeekte Hem: "ach Vader, nee!
dat niet, dat is teveel!"

Toen sprak de Heer zacht tot mij:
"ik doe het uit liefde, kind
opdat gij eenmaal in mijn kroon
het schoner wedervindt"

"Ach Heer, 't is mijn grootste schat
mijn wondere diamant
ik zal er trouw voor zorgen Heer
met liefdevolle hand"

"Dat weet ik" sprak des Vaders stem
"maar als men rooft uw steen?"
geen dief heeft ooit de drempel van
mijn woning overschreen

En waar uw dierbaar kleinood is
daar zal ook uw hart zijn
uw schat is slechts voorgegaan
en straalt in zonneschijn

God sprak - mij trof een diepe blik
vol deernis, mild en zacht -
toen heeft Hij stil mijn kostbare schat
in veiligheid gebracht

In 't vale morgenlicht
stond ik, verblind van smart
en drukte toen de lege doos
zacht schreiend aan mijn hart

Toch sprak ik: "Vader ik vertrouw
op Uw onfeilbaar Woord:
ik weet dat nu mijn liefste bezit
ons beide toebehoort!"

— ingezonden door Sonja Bazelmans