Overlijdensgedicht: ‘Als een bloem zo is het leven’

Peaceful, little white dove
Forever the symbol of Peace and Love
Untouched by human skin
Look to the rainbow growing within
A beautiful bird so innocent and white
The purest of creatures by day and by night
We will always love you, our Dove
Now you are with the angels, in the heaven above

Vandaag is het tijd, tijd om me te laten gaan
Ik kan het niet meer aan
Mijn ziekte vergt zoveel kracht
En neemt me in zijn macht

Al mijn geliefden om me heen
Oh, had ik maar een gebroken been
Mijn leven wordt genomen
En het ergste moet nog komen

Het moeilijkste is het afscheid nemen van
iedereen
Daar komen mijn geliefden niet overheen
Nu is dat moment daar
Was het maar niet waar

Ik kijk jullie aan en zeg het is tijd om te gaan
Ik kan het echt niet meer aan
Een laatste omhelzing, een laatste kus
Dit was het dus

Het is het beste zo, nu heb je geen pijn meer
We zullen altijd van je houden en aan je
denken keer op keer
Je zult stralen als een ster in de blauwe lucht
En op ons neerkijken met een zucht

Je wilde ons niet achterlaten
Al je familie, kennissen en maten
Maar je moest
En dat heeft een stukje van ons leven verwoest

We zullen altijd van je blijven houden en aan
je denken
En je daarboven alle liefde schenken
Tot over een paar jaar
Dan zijn we weer bij elkaar

— Marjolijn Wijnstra

Rozen als afscheid
rozen vol rouw
Rozen vol liefde
enkel voor jou
Zorgvuldig uitgekozen
als blijk van dank
voor jouw bestaan
waarin wij een eindje
mee mochten gaan

— ingezonden door Gerarda Willems

Niets kan de leegte van een
afwezigheid vullen....
maar dankbaarheid
verandert de pijn der herinnering
in stille vreugde