Overlijden & Herdenking

Een jaar alweer voorbij
het was als gisteren zo nabij
de herinnering aan jou die blijft
toch gaat ons leven door
maar wij vragen nog steeds
Waarom.... Waarvoor?

 

Wanneer je niet meer vechten kunt
Wanneer het leven zwaar lijkt om te dragen
Wanneer je staat op 't dode punt
Wanneer je vleugels lijken lam geslagen
Wanneer je uitgeschakeld wordt
Wanneer je staan moet langs de kant van 't leven
Wanneer je niets hebt dan tekort
Zodat je ook niets hebt om weg te geven
Wanneer je je zó eenzaam voelt
Dat zelfs de liefste je niet kan bereiken
Wanneer Gods zee je overspoelt
Omdat je bent als een eiland zonder dijken
Wanneer je vuur is uitgeblust
Dan is er slechts van één kant hulp te verwachten
Wie moe is vindt bij Jezus rust
En hem die zwak is geeft Hij nieuwe krachten

 

Pluk de dag, ook samen met anderen
Het kan zomaar ineens veranderen....
Uithuilen en opnieuw beginnen
Dat was ons motto
Doornen en rozen waren ons deel
Samen waren we één maar toch soms alleen
Jij bent opnieuw begonnen
Wij moeten uithuilen
Maar waar beginnen wij opnieuw?

 

Zwevend over het strand
één zijn met het zand
één zijn met de zee
weer één zijn met z'n twee

 

Ik heb drie schatten
Die ik koester en behoed
De eerste is de liefde
De tweede tevredenheid
De derde bescheidenheid

 

"Samen tot aan de drempel"
Elke dag een stapje dichter naar het eind
Elke dag een beetje van je kracht verkleind
Elke dag wat zwaarder wat je torsen moest
Doch al wetend.... eens komt alles goed

 

Als je van iemand houdt
en je bent van diegene gescheiden
kan niets de leegte vullen
je moet dat niet proberen
maar het is ook een grote troost
want zolang de leegte werkelijk leeg blijft
blijf je daardoor met elkaar verbonden
Waarom jij, blijft een vraag
tot op de dag van vandaag
het gemis is niet te omschrijven
het verdriet doet pijn
maar het voelt goed dat zoveel mensen
meeleven en er voor ons zijn

 

Zo spreekt het koren tot het brood:
Wij waren klein en worden groot
Zo spreekt de regen tot het woud:
Wij waren jong en worden oud

Zo spreekt de wereld duizendvoud:
Wij waren sterk en worden oud
Zo kleurt de avond donkerrood
Zo roept de waterval de boot
Wij waren jong en we gaan dood

 

Je had een karakter, ongelooflijk sterk
je stelde alles in het werk
om, de tijd die je was gegeven
tot het uiterste te leven

Zo dapper als jij ken ik er geen een
jij gaf jouw stem aan iedereen
om het grote verdriet te dragen
met optimisme, zonder klagen

Ongekend moedig heb je gestreden
ongekend moet je hebben geleden
tot je uitgeput hebt opgegeven
toen duurde je leven maar heel even

Voor je voorgoed je ogen sloot
en zei: "Ik ben niet bang, nu ga ik dood"

 

Eerst is je wereld groot
je kunt er reizen tot en met
maar heel dicht bij de dood
is hij niet groter dan je bed

Maar als het wonder is geschied
waarop mensen hopen
dan gaat als je je ogen sluit
een nieuwe wereld open

 

Ik zag op uw lief gezicht
omkranst door grijze haren
zo zeer de stempel en het gewicht
van al die harde jaren
Nu bent u stilletjes heengegaan
ver weg van alle zorgen
uw liefde blijft voor ons bestaan
diep in ons hart geborgen

 

Je zei me dat je nog zoveel wilde doen
dat je nog zoveel hield van de kleine dingen in 't leven
Wandelen, fietsen, de wind in je haar
maar er werd je niet meer tijd gegeven

 

God nam vandaag zijn leven
Veel te  kort is hij bij ons gebleven
Het gemis zal altijd blijven
Maar we weten dat hij in de hemel een mooi plaatsje zal krijgen

 

Als het donker genoeg is worden de sterren zichtbaar....

 

Het verdriet om zijn heengaan
kan nooit zo groot zijn
als de vreugde en liefde
die hij ons geschonken heeft

 

Het heden straalt als het licht van de maan
heel duidelijk om morgen te vergaan
want dan is morgen heden en heden verleden
en dan zal de toekomst uit een nieuw licht bestaan